In Nederland kijken politici die liever geen immigratie zien van "niet-Westerse" partners graag naar Denemarken.
Rapport no 14, "Asiel, immigratie en integratie" bij de "Brede Heroverwegingen" van het Ministerie van Financiën, dat bezuinigingen voorstelt voor de komende kabinetsperiode van 2010 tot 2014, noemt Denemarken op twee plaatsen.
De "opt out" oftewel de Denemarken-optie, helemaal niet meedoen, komt op twee plaatsen voor, p. 30 en 68-69. Hieronder de belangrijkste citaten.
Bron: Brede heroverweging, rapport 14, p. 30
Bron: Brede heroverweging, rapport 14, p. 68-69.
Het Rapport gaat uitgebreid in op "het Deense model" van bijstand.
Bron: Brede heroverweging, rapport 14, p. 68.
Download
Brede Heroverwegingen, Rapport 14 Asiel, immigratie en integratie (434 kB)
Rapport no 14, "Asiel, immigratie en integratie" bij de "Brede Heroverwegingen" van het Ministerie van Financiën, dat bezuinigingen voorstelt voor de komende kabinetsperiode van 2010 tot 2014, noemt Denemarken op twee plaatsen.
De "opt out" oftewel de Denemarken-optie, helemaal niet meedoen, komt op twee plaatsen voor, p. 30 en 68-69. Hieronder de belangrijkste citaten.
Ten slotte is van belang te vermelden dat Denemarken - vaak als voorbeeld wordt aangehaald op het gebied van het asiel- en migratiebeleid - in zeer beperkte mate als voorbeeld kan fungeren: Denemarken is aan de EU-regelgeving op het gebied van asiel, immigratie en integratie immers niet gebonden en neemt daaraan niet deel (‘opt out’). Het bedingen van een uitzondering voor Nederland zoals die geldt voor Denemarken, acht de werkgroep niet realistisch. Het Verdrag van Lissabon voorziet immers niet in die mogelijkheid en zou daarop moeten worden aangepast. Een dergelijk proces valt door de lange duur buiten de scope van deze heroverwegingen.
Op het gebied van het asiel- en migratiebeleid kan Denemarken, dat soms als voorbeeld wordt aangehaald, volgens de werkgroep maar in beperkte mate als voorbeeld fungeren: Denemarken is aan de EU-regelgeving op het gebied van asiel, immigratie en integratie immers niet gebonden en neemt daaraan niet deel (‘opt out’). Het bedingen van een uitzondering voor Nederland zoals die geldt voor Denemarken, acht de werkgroep niet realistisch. ... Denemarken zal zich , net als andere lidstaten in overeenstemming met de regels voor het vrij verkeer van EU burgers moeten gedragen.
Het Rapport gaat uitgebreid in op "het Deense model" van bijstand.
Denemarken
In Denemarken hebben alleen personen die daar reeds gedurende een bepaalde tijd wonen recht op volledige bijstand. Alle immigranten in Denemarken, inclusief toegelaten asielzoekers, ontvangen indien zij niet voldoen aan een “referte-eis verblijfsduur” van 7 jaar, een bijstandsuitkering die ca. 20% onder de bijstandsuitkering ligt voor autochtonen. Dit staat bekend als het “Deense bijstandsmodel”.
Om tegemoet te komen aan de non-discriminatie beginselen in de internationale regelgeving, heeft Denemarken de wetgeving van toepassing verklaard op alle Denen die het land (tijdelijk) verlaten hebben en weer terugkeren. Desalniettemin heeft het Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) ten aanzien van het Deense bijstandsbeleid - wegens strijdigheid met internationale non-discriminatie bepalingen - in relatie tot het Europees Sociaal Handvest (ESH) kanttekeningen geplaatst. Het Regeringscomité van het ESH heeft Denemarken de gelegenheid gegeven het bijstandsbeleid nog eens goed uit te leggen in de verdragsrapportage en het nadere oordeel van het ECSR daarover af te wachten. Dit nadere oordeel is nog niet bekend.
Ten aanzien van het instellen van bezwaar en beroep tegen het verstrekken van de lagere Deense bijstandsuitkering aan migranten, geldt het volgende. In het Deense rechtsstelsel vloeien uitkeringsaanspraken uitsluitend voort uit de bepalingen van de nationale wetgeving. Voor de Deense rechter kan slechts een beroep worden gedaan op algemene normen van internationaalrechtelijke aard, voor zover die zijn omgezet in nationale rechtsvoorschriften.
Anders dan in Nederland heeft de Deense rechter niet de bevoegdheid om - in plaats van de nationale rechtsnormen - de algemene normen van internationaal recht rechtstreeks toe te passen. Dit is het in de Scandinavische landen gebruikelijke dualistische stelsel, waarbij internationale bepalingen pas onderdeel van de nationale rechtsorde zijn nadat zij door de nationale wetgever zijn omgezet in een nationale regel. Met andere woorden, juridisch gezien hebben in Denemarken de wetgevende instanties het laatste woord indien interpretatievragen rijzen met betrekking tot internationale normen die Denemarken heeft aanvaard. Wel kan de uitleg, die de Deense wetgevende instanties aan die normen geven, aan de orde komen in het kader van toezichtprocedures van internationale aard.
In Nederland toetst de rechter wel aan rechtstreeks werkende internationale verdragen, en bij eventuele strijdigheid met de nationale wet gaan internationale verdragen vóór (art. 94 Grondwet).
In Nederland stuit de invoering van een ingroeimodel in de bijstand, zoals Denemarken dat momenteel kent, op bezwaren. Het onderscheid tussen legaal in Nederland verblijvende vreemdelingen en Nederlanders met betrekking tot het verlenen van bijstand, wordt in strijd geacht met de discriminatieverboden van verschillende mensenrechtenverdragen, zoals het Internationaal verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en met de tot nu toe op dit
punt ontwikkelde internationale jurisprudentie. Voorts is het strijdig met het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel dat de Nederlandse Grondwet kent.
Bovendien zou het invoeren van een ingroeimodel in de bijstand inhouden dat voor alle bijstandsontvangers het sociaal minimumniveau in de WWB als vangnet voor de sociale zekerheid wordt losgelaten.
In Denemarken hebben alleen personen die daar reeds gedurende een bepaalde tijd wonen recht op volledige bijstand. Alle immigranten in Denemarken, inclusief toegelaten asielzoekers, ontvangen indien zij niet voldoen aan een “referte-eis verblijfsduur” van 7 jaar, een bijstandsuitkering die ca. 20% onder de bijstandsuitkering ligt voor autochtonen. Dit staat bekend als het “Deense bijstandsmodel”.
Om tegemoet te komen aan de non-discriminatie beginselen in de internationale regelgeving, heeft Denemarken de wetgeving van toepassing verklaard op alle Denen die het land (tijdelijk) verlaten hebben en weer terugkeren. Desalniettemin heeft het Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) ten aanzien van het Deense bijstandsbeleid - wegens strijdigheid met internationale non-discriminatie bepalingen - in relatie tot het Europees Sociaal Handvest (ESH) kanttekeningen geplaatst. Het Regeringscomité van het ESH heeft Denemarken de gelegenheid gegeven het bijstandsbeleid nog eens goed uit te leggen in de verdragsrapportage en het nadere oordeel van het ECSR daarover af te wachten. Dit nadere oordeel is nog niet bekend.
Ten aanzien van het instellen van bezwaar en beroep tegen het verstrekken van de lagere Deense bijstandsuitkering aan migranten, geldt het volgende. In het Deense rechtsstelsel vloeien uitkeringsaanspraken uitsluitend voort uit de bepalingen van de nationale wetgeving. Voor de Deense rechter kan slechts een beroep worden gedaan op algemene normen van internationaalrechtelijke aard, voor zover die zijn omgezet in nationale rechtsvoorschriften.
Anders dan in Nederland heeft de Deense rechter niet de bevoegdheid om - in plaats van de nationale rechtsnormen - de algemene normen van internationaal recht rechtstreeks toe te passen. Dit is het in de Scandinavische landen gebruikelijke dualistische stelsel, waarbij internationale bepalingen pas onderdeel van de nationale rechtsorde zijn nadat zij door de nationale wetgever zijn omgezet in een nationale regel. Met andere woorden, juridisch gezien hebben in Denemarken de wetgevende instanties het laatste woord indien interpretatievragen rijzen met betrekking tot internationale normen die Denemarken heeft aanvaard. Wel kan de uitleg, die de Deense wetgevende instanties aan die normen geven, aan de orde komen in het kader van toezichtprocedures van internationale aard.
In Nederland toetst de rechter wel aan rechtstreeks werkende internationale verdragen, en bij eventuele strijdigheid met de nationale wet gaan internationale verdragen vóór (art. 94 Grondwet).
In Nederland stuit de invoering van een ingroeimodel in de bijstand, zoals Denemarken dat momenteel kent, op bezwaren. Het onderscheid tussen legaal in Nederland verblijvende vreemdelingen en Nederlanders met betrekking tot het verlenen van bijstand, wordt in strijd geacht met de discriminatieverboden van verschillende mensenrechtenverdragen, zoals het Internationaal verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten en het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en met de tot nu toe op dit
punt ontwikkelde internationale jurisprudentie. Voorts is het strijdig met het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel dat de Nederlandse Grondwet kent.
Bovendien zou het invoeren van een ingroeimodel in de bijstand inhouden dat voor alle bijstandsontvangers het sociaal minimumniveau in de WWB als vangnet voor de sociale zekerheid wordt losgelaten.
Download
Brede Heroverwegingen, Rapport 14 Asiel, immigratie en integratie (434 kB)