(Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

[Wiske]

Datum: 17-12-1999 (Bijgewerkt 02/12/2003)
B.S.: 31-12-1999

OMZENDBRIEF INZAKE DE WET VAN 4 MEI 1999 TOT WIJZIGING VAN EEN AANTAL BEPALINGEN BETREFFENDE HET HUWELIJK.

Aan de dames en heren Procureurs-generaal bij de hoven van beroep; Aan de dames en heren Ambtenaren van de burgerlijke stand van het Rijk;


Ik vestig uw aandacht op de bepalingen van de wet van 4 mei 1999 tot wijziging van een aantal bepalingen betreffende het huwelijk. Deze wet beoogt naast de invoering van een aantal maatregelen mbt schijnhuwelijken, tevens een modernisering van sommige aan het huwelijk voorafgaande formaliteiten.

De in het Belgisch Staatsblad van 1 juli 1999 bekendgemaakte wet wordt van kracht op 1 januari 2000. Ik heb het opportuun geacht U hierbij enkele preciseringen te verstrekken aangaande de vanaf die datum toepasselijke nieuwe bepalingen. Deze omzendbrief vervangt de omzendbrief van 1 juli 1994 betreffende de omstandigheden waarin de
huwelijksvoltrekking door de ambtenaar van de burgerlijke stand geweigerd kan worden (Belgisch Staatsblad, 7 juli 1994), en de nummers 1 tem 3 van de omzendbrief van 28 augustus 1997 betreffende de procedure van de huwelijksafkondiging en de documenten die dienen overgelegd te worden teneinde een visum met het oog op het afsluiten van een huwelijk in het Rijk te bekomen en teneinde een visum gezinshereniging op basis van een huwelijk afgesloten in het buitenland te bekomen (Belgisch Staatsblad, 1 oktober 1997), evenals de omzendbrief van 25 november 1992 betreffende het register dat de akten van huwelijksafkondiging bevat en de getuigschriften van
huwelijksafkondiging.

A. Akte van aangifte - opheffing van het systeem van de huwelijksafkondiging.

Vanaf 1 januari 2000 wordt het systeem van de huwelijksafkondiging opgeheven, en vervangen door een nieuwe formaliteit, de aangifte van het huwelijk door één van de aanstaande echtgenoten of beiden bij de ambtenaar van de burgerlijke stand, die hiervan een akte van aangifte opmaakt (nieuwe artikelen 63 en 64 van het Burgerlijk Wetboek).

Indien men een huwelijk wil aangaan zal men hiervan aangifte moeten doen bij de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente waar, op de datum van opmaak van de akte van aangifte, een van de aanstaande echtgenoten zijn inschrijving in het bevolkings-, vreemdelingen- of wachtregister heeft. Teneinde het recht op huwelijk te garanderen, wordt tevens voorzien dat indien geen van beide aanstaande echtgenoten een inschrijving heeft in een van deze registers, of indien de actuele verblijfplaats van één van hen of beiden om gegronde redenen niet met deze inschrijving overeenstemt (bv. binnenschippers, betrokkene bevindt zich in een ziekenhuis, enz.), de aangifte kan gebeuren bij de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente van de actuele verblijfplaats van een van de aanstaande echtgenoten (geen gegronde redenen zijn bv. het loutere feit dat uren waarop het in een bepaalde gemeente mogelijk is om te huwen voor betrokkenen beter uitkomen, dat het in bepaalde gemeenten goedkoper is om op een welbepaalde dag te huwen, een mooier kader, enz.).

Voortaan bestaat ook voor Belgen die in het buitenland verblijven en die niet zijn ingeschreven in het bevolkingsregister van een Belgische gemeente, de mogelijkheid om in België een aangifte van het huwelijk te doen, en derhalve in België te huwen. Het volstaat dat één van de aanstaande echtgenoten de Belgische nationaliteit bezit. In deze gevallen kan de aangifte gebeuren bij de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente van de laatste inschrijving in het bevolkings-, vreemdelingen- of wachtregister van een van de aanstaande echtgenoten, of van de gemeente waar een bloedverwant tot en met de tweede graad van een van de aanstaande echtgenoten zijn inschrijving heeft op de datum van de opmaak van de akte, of van de geboorteplaats van een van de aanstaande echtgenoten. Bij ontstentenis hiervan kan de aangifte gebeuren bij de ambtenaar van de burgerlijke stand van de stad Brussel. Ter verduidelijking dient te
worden opgemerkt dat de aangifte in de gemeente van laatste inschrijving in het vreemdelingen- of wachtregister, betrekking heeft op die gevallen waar betrokkene op het ogenblik van het verlaten van het grondgebied nog niet in het bezit was van de Belgische nationaliteit.

Wanneer minstens één van de echtgenoten op de dag van de opmaak van de akte van aangifte zijn inschrijving in het bevolkings-, vreemdelingen- of wachtregister of zijn actuele verblijfplaats niet heeft binnen de gemeente waar de aangifte wordt gedaan, dient de ambtenaar van de burgerlijke stand die de akte heeft opgemaakt, onmiddellijk door middel van een gewone brief of moderne communicatiemiddelen een afschrift van de akte over te maken aan de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente van inschrijving in vermelde registers of van de actuele verblijfplaats van deze aanstaande echtgenoot of echtgenoten. Op deze manier kan ook door deze laatstgenoemde
ambtenaar van de burgerlijke stand worden nagegaan of er geen huwelijksbeletselen zijn. In voorkomend geval meldt hij dit binnen de tien dagen aan de ambtenaar van de burgerlijke stand die de akte van aangifte heeft opgemaakt. Zo kan hij bijvoorbeeld ook meedelen dat betrokkenen in zijn gemeente reeds tevergeefs hebben geprobeerd een aangifte te doen of een huwelijk te sluiten. De eventuele melding van het bestaan van huwelijksbeletselen gebeurt schriftelijk, door middel van een gewone brief of moderne communicatiemiddelen.

Voor ieder van de aanstaande echtgenoten dienen bij de aangifte van het huwelijk aan de ambtenaar van de burgerlijke stand de in artikel 64 opgesomde documenten te worden voorgelegd. Deze bepaling is er op gericht een einde te maken aan de bestaande rechtsonzekerheid inzake de bij een huwelijk voor te leggen documenten. De voorlegging van de volgende documenten is vereist:

1° een voor eensluidend verklaard afschrift van de akte van geboorte : dit is een herneming van hetgeen reeds is bepaald in het huidige artikel 70 van het Burgerlijk Wetboek. Aan de mogelijkheid voor personen die in de onmogelijkheid verkeren de voor hun huwelijk vereiste akte van geboorte over te leggen, om deze te vervangen door een akte van bekendheid afgegeven door de bevoegde vrederechter, evenals aan hetgeen is bepaald in artikel 72bis van het Burgerlijk Wetboek, wordt niet geraakt;

2° een bewijs van identiteit : een document waaruit de identiteit van de betrokkene blijkt (b.v. een identiteitskaart, een paspoort);

3° een bewijs van nationaliteit;

4° een bewijs van de ongehuwde staat, en in voorkomend geval van de ontbinding of nietigverklaring van de vorige huwelijken;

5° een bewijs van de inschrijving in het bevolkings-, vreemdelingen- of wachtregister en/of een bewijs van de actuele verblijfplaats : op basis hiervan kan de ambtenaar van de burgerlijke stand zijn territoriale bevoegdheid nagaan;

6° in voorkomend geval, een gelegaliseerd schriftelijk bewijs uitgaande van de bij de aangifte van het huwelijk afwezige aanstaande echtgenoot, waaruit diens instemming met de aangifte blijkt : dit document dient enkel te worden overgelegd indien de aangifte slechts door één van de aanstaande echtgenoten wordt gedaan;

7° ieder ander authentiek stuk waaruit blijkt dat in hoofde van de betrokkene is voldaan aan de door de wet gestelde voorwaarden om een huwelijk te mogen aangaan : het betreft hier o.m. de zogenaamde wetscertificaten die de ambtenaar van de burgerlijke stand moeten toelaten na te gaan of is voldaan aan de door het toepasselijke recht
gestelde voorwaarden, of ieder ander document dat de ambtenaar van de burgerlijke stand noodzakelijk vindt om te kunnen nagaan of aan de gestelde voorwaarden is voldaan (bv. een eventuele ontheffing van de leeftijdsvereiste door de jeugdrechtbank, enz.).

Wanneer de overgelegde documenten in een vreemde taal zijn opgesteld, kan de ambtenaar van de burgerlijke stand om een voor eensluidend verklaarde vertaling ervan verzoeken.

Er dient op te worden toegezien dat de overgelegde vreemde documenten op een afdoende wijze werden gelegaliseerd. In dit kader kan o.m. worden verwezen naar de omzendbrief van 17 februari 1993 betreffende de legalisatie van buitenlandse akten van de burgerlijke stand (BS, 16 maart 1993), en de instructies terzake van het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

De ambtenaar van de burgerlijke stand weigert de akte van aangifte op te maken indien de belanghebbende partijen in gebreke blijven de in artikel 64 van het Burgerlijk Wetboek opgesomde documenten over te leggen. Hiermee wordt niet enkel het geval bedoeld waarbij de ambtenaar van de burgerlijke stand van mening is dat door betrokkenen niet de nodige documenten worden overgelegd voor de samenstelling van hun huwelijksdossier, doch ook die gevallen waar deze documenten op onvoldoende wijze werden gelegaliseerd, of indien er sprake is van duidelijk en bewezen bedrog (valse of vervalste documenten). Het komt de ambtenaar van de burgerlijke stand toe om te oordelen of aan de in artikel 64 van het Burgerlijk Wetboek opgesomde voorwaarden is voldaan, en of het huwelijksdossier wat hem betreft volledig is. De partijen wordt zonder verwijl de met redenen omklede weigeringsbeslissing ter kennis gebracht door middel van een aangetekend schrijven met ontvangstmelding of door rechtstreekse overhandiging tegen ontvangstbewijs aan betrokkenen van de gemotiveerde weigeringsbeslissing. Deze kennisgeving dient bovendien melding te maken van de beroepsmogelijkheden waarover betrokkenen beschikken. Tezelfdertijd maakt de ambtenaar van de burgerlijke stand per gewone brief een afschrift van zijn beslissing, samen met een kopie van alle nuttige documenten, over aan de procureur des Konings van het gerechtelijk arrondissement waarin de weigering plaatsvond. Hierdoor beschikt de procureur des Konings bij een eventueel beroep tegen de weigeringsbeslissing van de ambtenaar van de burgerlijke stand onmiddellijk over de nodige elementen, en kan hij, indien hij dit noodzakelijk acht, zelf ambtshalve optreden tegen de beslissing van de ambtenaar van de burgerlijke stand. Wanneer één van de aanstaande echtgenoten of beiden op de dag van de weigering door de ambtenaar van de burgerlijke stand om een akte van aangifte op te maken, hun inschrijving in het bevolkings-, vreemdelingen- of wachtregister of hun actuele verblijfplaats niet hebben binnen de gemeente, dient de weigeringsbeslissing door de ambtenaar van de burgerlijke stand die heeft geweigerd schriftelijk door middel van een gewone brief of moderne communicatiemiddelen ter kennis te worden gebracht van ambtenaar de van de burgerlijke stand van de gemeente van inschrijving in vermelde registers of van de actuele verblijfplaats van deze aanstaande echtgenoot of echtgenoten. Wanneer betrokkenen zich nadien in deze laatste gemeente zouden aanbieden, is de ambtenaar van de burgerlijke stand reeds op de hoogte dat er zich eventueel problemen kunnen stellen, en kan contact worden opgenomen met de ambtenaar van de burgerlijke stand van wiens weigering hij in kennis
werd gesteld.

Tegen de weigering van de ambtenaar van de burgerlijke stand om een akte van aangifte op te maken, is voorzien in een beroepsmogelijkheid voor de betrokkenen. Een dergelijk beroep kan binnen de maand na de kennisgeving van de weigeringsbeslissing worden ingesteld bij de rechtbank van eerste aanleg.

De akten van aangifte dienen te worden ingeschreven in een enkel register, dat op het einde van ieder jaar op de griffie van de rechtbank van eerste aanleg moet worden neergelegd. Voor de akte van aangifte kan de volgende tekst worden voorgesteld :

" AKTE VAN AANGIFTE VAN EEN HUWELIJK.

Nr. Vandaag (datum + jaar) te (uur), is door ondergetekende, (naam ambtenaar van de burgerlijke stand), ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente (gemeente), de aangifte van een huwelijk geakteerd van (naam, voorna(a)m(en)), geboren te (geboorteplaats) op (geboortedatum), gehuisvest en/of verblijvend (adres), en (naam,
voorna(a)m(en)), geboren te (geboorteplaats) op (geboortedatum), gehuisvest en/of verblijvend (adres), die met elkaar in het huwelijk willen treden.

Op aangifte van (naam en voorna(a)m(en) van de aangever(s)).

Nadat deze akte werd voorgelezen, teken ik met de aangever(s). (handtekeningen) "


B. Specifieke nietigheidsgrond.

Door de invoeging van een nieuw artikel 146bis in Hoofdstuk I van Boek I, Titel V van het Burgerlijk Wetboek (" Hoedanigheden en voorwaarden vereist om een huwelijk te mogen aangaan ") wordt voorzien in een specifieke nietigheidsgrond voor schijnhuwelijken. Dit artikel bepaalt uitdrukkelijk dat er geen huwelijk is wanneer, ondanks de gegeven formele toestemmingen tot het huwelijk, uit een geheel van omstandigheden blijkt dat de intentie van minstens één van de echtgenoten kennelijk niet is gericht op het totstandbrengen van een duurzame levensgemeenschap, maar enkel op het bekomen van een verblijfsrechtelijk voordeel dat is verbonden aan de staat van gehuwde.

In artike l 184 van het Burgerlijk Wetboek wordt bovendien een verwijzing naar artikel 146bis ingevoegd. Hierdoor wordt expliciet in de wet voorzien dat de nietigheid van een huwelijk kan worden gevorderd op grond van het feit dat het een schijnhuwelijk betreft.
Tegen elk huwelijk dat is aangegaan met overtreding van artikel 146bis van het Burgerlijk Wetboek, kan worden opgekomen door de echtgenoten zelf, door allen die daarbij belang hebben en door het openbaar ministerie.


C. Voltrekking van het huwelijk weigering door de ambtenaar van de burgerlijke stand.

Het nieuwe artikel 165 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat het huwelijk niet mag worden voltrokken vóór de 14de dag na de datum van de opmaak van de akte van aangifte. Wanneer het huwelijk niet is voltrokken binnen de zes maanden na het verstrijken van deze termijn van 14 dagen, mag het niet meer worden voltrokken dan nadat een nieuwe aangifte werd gedaan. Zoals dit ook het geval was bij het systeem van huwelijksafkondigingen, kan de bevoegde procureur des Konings, indien hiervoor gewichtige redenen zijn, vrijstelling verlenen van de aangifte en van elke wachttijd. Om dezelfde redenen kan hij ook de hoger genoemde termijn van zes maanden verlengen.
Dezelfde bevoegdheden worden toegekend aan bepaalde diplomatieke en consulaire ambtenaren, voor de in hun eigen kanselarij te voltrekken huwelijken. In het kader van een procedure tot opheffing van een verzet tegen het huwelijk of het beroep tegen de weigering om het huwelijk te voltrekken, kan de inzake gevatte rechter om een verlenging van de bedoelde termijn van zes maanden worden verzocht. Hierdoor kan worden voorkomen dat partijen voor een tweede maal een aangifte dienen te doen. Het is aangewezen om in de hoger vermelde gevallen van vrijstelling van aangifte of
wachttijd, of van verlenging van de vooropgestelde termijnen, steeds een afschrift van de desbetreffende beslissingen te bewaren in het huwelijksdossier.

Het huwelijk dient in het openbaar te worden voltrokken voor de ambtenaar van de burgerlijke stand die de akte van aangifte heeft opgemaakt. Het is aangewezen de aanstaande echtgenoten vanaf het ogenblik van de aangifte op het voorafgaande te wijzen, evenals op het bestaan van de verschillende in de wet voorkomende termijnen.

Het nieuwe artikel 167 van het Burgerlijk Wetboek voert een uitdrukkelijke mogelijkheid in voor de ambtenaar van de burgerlijke stand om de voltrekking van het huwelijk uit te stellen of te weigeren.

Wanneer blijkt dat niet is voldaan aan de hoedanigheden en voorwaarden vereist om een huwelijk te mogen aangaan, of wanneer hij van oordeel is dat de voltrekking van het huwelijk in strijd is met de beginselen van de openbare orde weigert de ambtenaar van de burgerlijke stand het huwelijk te voltrekken. De nieuwe wet biedt de ambtenaar van
de burgerlijke stand een wettelijke basis waarop hij kan weigeren het huwelijk te voltrekken. De ambtenaar van de burgerlijke stand moet immers nagaan of alle vorm- en grondvoorwaarden voor het voltrekken van het huwelijk zijn nageleefd. Het is de bedoeling te benadrukken dat de ambtenaar van de burgerlijke stand in het kader van de
huwelijksvoltrekking niet enkel een passieve, maar ook een actieve en preventieve rol te vervullen heeft. Het voorafgaand onderzoek om na te gaan of door de aanstaande echtgenoten aan alle grond- en vormvoorwaarden is voldaan, behoort tot de essentie van zijn bevoegdheid. De door de ambtenaar van de burgerlijke stand uitgevoerde controle slaat zowel op de vervulling van de positieve voorwaarden, als op de afwezigheid van eventuele huwelijksbeletselen. Deze controle behelst ook het onderzoek of het geplande huwelijk geen schijnhuwelijk is. Aldus moet de ambtenaar van de burgerlijke stand ook nagaan of is voldaan aan hetgeen is bepaald in artikel 146bis. Er dient echter te worden vermeden dat elk gemengd huwelijk prima facie als verdacht wordt bestempeld. De principiële huwelijksvrijheid vereist dat men op dat vlak enige omzichtigheid aan de dag legt. Wanneer echter uit een geheel van omstandigheden blijkt dat de intentie van minstens één van de aanstaande echtgenoten kennelijk niet is gericht op het
totstandbrengen van een duurzame levensgemeenschap, maar enkel op het bekomen van een verblijfsrechtelijk voordeel dat is verbonden aan de staat van gehuwde, moet de ambtenaar van de burgerlijke stand weigeren het huwelijk te voltrekken.
Wanneer men zich beroept op het schijnkarakter van een huwelijk, moet men duidelijke indicaties
hebben dat het huwelijk kennelijk niet is gericht op het vormen van hoger vermelde duurzame levensgemeenschap. Een combinatie van o.m. volgende factoren kan een ernstige aanduiding vormen dat een schijnhuwelijk wordt beoogd :
- Partijen verstaan mekaar niet, of kunnen enkel op een gebrekkige wijze met elkaar communiceren, of doen beroep op een tolk;
- Partijen hebben elkaar vóór de huwelijkssluiting nooit eerder ontmoet;
- Een van de partijen woont duurzaam samen met iemand anders;
- Partijen kennen elkaars naam of nationaliteit niet;
- Een van de aanstaande echtgenoten weet niet waar de andere werkt;
- Verklaringen omtrent de omstandigheden van de ontmoeting lopen manifest uiteen;
- Een som geld wordt beloofd bij het aangaan van het huwelijk;
- Het uitoefenen van prostitutie door één van beiden;
- Het optreden van een tussenpersoon;
- Een groot leeftijdsverschil.

In dit kader kan de ambtenaar van de burgerlijke stand zich o.m. baseren op :
- Nagetrokken verklaringen van de aanstaande echtgenoten zelf, verwanten of nauw betrokkenen;
- Bepaalde geschriften;
- Onderzoeken door politiediensten.

Er dient op te worden gewezen dat het recht op huwelijk wordt gegarandeerd door artikel 12 van het Europees Verdrag voor de Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele vrijheden (goedgekeurd bij de wet van 13 mei 1955, BS, 19 augustus 1955) en artikel 23 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerlijke en Politieke Rechten. Dit recht is niet verbonden aan de verblijfstoestand van de betrokken partijen.
Hieruit volgt dat de ambtenaar van de burgerlijke stand de opmaak van de akte van aangifte en de voltrekking van het huwelijk niet kan weigeren op grond van het loutere feit dat een vreemdeling illegaal in het Rijk verblijft.

Bij een weigering brengt de ambtenaar van de burgerlijke stand zijn met redenen omklede beslissing zonder verwijl ter kennis van de belanghebbende partijen door middel van een aangetekend schrijven met ontvangstmelding of door rechtstreekse overhandiging tegen ontvangstbewijs aan betrokkenen van de gemotiveerde weigeringsbeslissing. Deze kennisgeving dient bovendien melding te maken van de beroepsmogelijkheden waarover betrokkenen beschikken. Tezelfdertijd zendt hij per gewone brief een afschrift, en een kopie van alle nuttige documenten, aan de bevoegde
procureur des Konings. Hierdoor beschikt de procureur des Konings bij een eventueel beroep tegen de weigeringsbeslissing onmiddellijk over de nodige elementen, en kan hij, indien hij dit noodzakelijk acht, zelf ambtshalve optreden tegen de beslissing van de ambtenaar van de burgerlijke stand. Wanneer op de dag van de weigering één van de aanstaande echtgenoten of beiden hun inschrijving in het bevolkings-, vreemdelingen- of wachtregister of hun actuele verblijfplaats niet hebben binnen de gemeente, brengt de ambtenaar van de burgerlijke stand zijn weigeringsbeslissing tevens onmiddellijk ter kennis van de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente van inschrijving in deze registers of van de actuele verblijfplaats in België van deze aanstaande echtgenoot of echtgenoten. Hierdoor kan worden voorkomen dat betrokkenen zich daarna tot betreffende gemeente wenden, om alsnog te proberen het huwelijk te laten voltrekken.
Tegen de weigering om het huwelijk te voltrekken, kan door de belanghebbende partijen binnen de maand beroep worden aangetekend bij de rechtbank van eerste aanleg.

Indien er een ernstig vermoeden bestaat dat niet is voldaan aan de hoedanigheden en voorwaarden vereist om een huwelijk aan te gaan, of dat de voltrekking van het huwelijk in strijd zou zijn met de beginselen van de openbare orde, kan de ambtenaar van de burgerlijke stand de voltrekking van het huwelijk uitstellen gedurende ten hoogste twee
maanden vanaf de door belanghebbende partijen vooropgestelde huwelijksdatum. Het is aangewezen de met redenen omklede beslissing om de voltrekking van het huwelijk uit te stellen, zonder verwijl ter kennis van de belanghebbende partijen te brengen door middel van een aangetekend schrijven met ontvangstmelding of door rechtstreekse
overhandiging tegen ontvangstbewijs aan betrokkenen van de gemotiveerde beslissing tot uitstel. Indien de ambtenaar van de burgerlijke stand dit nodig acht kan hij hierover de bevoegde procureur des Konings om advies verzoeken. Het uitstellen van het huwelijk moet het de ambtenaar van de burgerlijke stand mogelijk maken bijkomend onderzoek
te verrichten om na te gaan of het een mogelijk schijnhuwelijk betreft (bv wanneer de voorziene termijn tussen de aangifte en de vooropgestelde huwelijksdatum te kort zou zijn om het onderzoek vóór het huwelijk te verrichten).

Wanneer de ambtenaar van de burgerlijke stand binnen de hierboven vermelde termijn van twee maanden nog geen definitieve beslissing heeft genomen, dient hij het huwelijk te voltrekken, zelfs in die gevallen waar de in artikel 165, §3 bedoelde termijn van zes maanden reeds is verstreken.


D. Jaarlijkse tabellen en zegelrechten.

Voormelde omzendbrief van 25 november 1992 had betrekking op het opmaken van jaarlijkse alfabetische tabellen voor het register van de akten van huwelijksafkondigingen, en het heffen van zegelrechten op de aan particulieren
afgeleverde getuigschriften van huwelijksafkondiging. Ik ben van mening dat de daarin inzake huwelijksafkondiging vermelde principes ook dienen te worden toegepast voor wat betreft de akten van aangifte van een huwelijk.
Luidens het nieuwe artikel 63, § 2, laatste lid van het Burgerlijk Wetboek dienen de akten van aangifte slechts in een enkel register te worden ingeschreven, in tegenstelling tot de akten van de burgerlijke stand die, ingevolge artikel 40 van het Burgerlijk Wetboek, in een of meer in dubbel gehouden registers moeten worden ingeschreven.
Daarenboven heeft de akte van aangifte als doel vast te stellen dat aan de formaliteit van de aangifte van het huwelijk werd voldaan. Uit het bovenstaande mag worden afgeleid dat het register van akten van aangifte van een huwelijk in wezen geen register van de burgerlijke stand sensu stricto is, en er bijgevolg geen jaarlijkse alfabetische tabel
voor dit register dient te worden opgemaakt.

Aangezien het begrip " registers van de burgerlijke stand " in het Wetboek der zegelrechten dezelfde betekenis heeft als deze toegekend in het gemeen recht, dient met wat voorafgaat rekening te worden gehouden om het toepassingsgebied van artikel 8, 13° van dit Wetboek te bepalen. Dit artikel beoogt slechts de aan particulieren afgeleverde uittreksels uit de registers van de burgerlijke stand, en de door de ambtenaren van de burgerlijke stand, door burgemeesters of door hun afgevaardigden aan particulieren afgeleverde getuigschriften tot attestatie van feiten die blijken uit bedoelde registers.

Gelet op het bovenstaande zijn de aan particulieren afgeleverde uittreksels uit een akte van aangifte van een huwelijk en de getuigschriften van aangifte van een huwelijk niet onderworpen aan het zegelrecht, daar zij niet onder het toepassingsgebied van artikel 8, 13° van het Wetboek der zegelrechten vallen.


E. Akte van huwelijk.

De wet van 4 mei 1999 brengt ook een aantal wijzigingen aan in artikel 76 van het Burgerlijk Wetboek.
De vroegere vermelding in de akte van huwelijk van de afkondigingen in de onderscheiden woonplaatsen, wordt niet vervangen door een vermelding van de akte van aangifte.

Voortaan dient ook het beroep van de getuigen niet meer in de akte van huwelijk te worden vermeld.


F. Huwelijken te voltrekken voor de Belgische diplomatieke en consulaire ambtenaren.

Ook de bevoegdheid van de Belgische diplomatieke en consulaire ambtenaren aan wie de functies van ambtenaar van de burgerlijke stand werden opgedragen, wordt uitgebreid tot het voltrekken van huwelijken waarbij tenminste één Belg is betrokken.


G. Overgangsbepalingen.

Op de te voltrekken huwelijken die vóór 1 januari 2000 zijn afgekondigd, blijven de oude bepalingen van toepassing.


De Minister van Justitie,

M. VERWILGHEN

[gudu]

(Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

De strijd tegen (vermeende) schijnhuwelijken met het oog op verblijfsdocumenten wordt sinds 1 januari 2000 op twee terreinen gevoerd. De preventieve pijler geeft de ambtenaar van de burgerlijke stand een aanzienlijke appreciatiebevoegdheid om een vermeend schijnhuwelijk uit te stellen of de voltrekking ervan te weigeren. Het repressieve luik bestaat erin een afgesloten schijnhuwelijk te laten nietig verklaren door de burgerlijke rechter. Met de wet van 12 januari 2006 (B.S. 21-02-2006) over de strafbaarstelling van het schijnhuwelijk, die een nieuw artikel 79bis invoegt in de verblijfswet, wordt deze repressieve aanpak opgevoerd. De wet is op 21 februari 2006 in werking getreden en heeft uiteraard alleen betrekking op feiten vanaf die datum.

Op basis van artikel 146bis van het Burgerlijk Wetboek is er sprake van een schijnhuwelijk indien uit een geheel van omstandigheden blijkt dat minstens één van de echtgenoten duidelijk niet de bedoeling heeft om een duurzame levensgemeenschap op te starten, maar enkel verblijfsdocumenten wil bekomen. (Andere huwelijken waarbij men geen duurzame levensgemeenschap maar ook geen verblijfsdocumenten wil bekomen, worden door de wetgever niet beoogd.)

Beide personen die een schijnhuwelijk sluiten, kunnen bestraft worden met een gevangenisstraf van acht dagen tot drie maanden of een geldboete van 26 euro tot 100 euro.
In twee situaties gelden verzwarende omstandigheden. Wie geld kreeg om een schijnhuwelijk af te sluiten, riskeert een gevangenisstraf van maximum een jaar of een geldboete van maximum 250 euro. Wie geweld of bedreigingen gebruikt (één van de huwelijkspartners of een derde) om de ander tot het sluiten van een dergelijk huwelijk te dwingen, riskeert tot twee jaar gevangenisstraf of een geldboete van 500 euro.
Tenslotte worden ook pogingen om een schijnhuwelijk te sluiten in elk van de drie hierboven omschreven situaties strafbaar.

Deze wet is zowel van toepassing op Belgen als vreemdelingen. Toch stelde de Minister van Binnenlandse Zaken op 6 december 2005 in de Kamer dat deze wet enkel het schijnhuwelijk tussen twee vreemdelingen zou viseren. Dit blijkt niet uit de tekst van de wet. Daarnaast verklaarde hij ook dat een in kracht van gewijsde gegane strafrechtelijke veroordeling op basis van schijnhuwelijk automatisch zou leiden tot het verval van de verblijfstitel van betrokkene. Nochtans stellen wij vast dat de nieuwe wet hierover niets zegt. Het lijkt ons toch noodzakelijk eerst een burgerlijke procedure nietigverklaring van een huwelijk te voeren, vooraleer men het verblijfsrecht van betrokkene kan afnemen.

Het is nu afwachten welke houding de parketten en rechtbanken zullen aannemen tegenover deze nieuwe wet!!

Bron: Vlaams Minderhedencentrum[/size]

[wouterke]

Re: (Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

Mijn huwelijk is geregistreerd op 16 februari en dus nog voor de wet. Ik ben op en top Belg en zij is Oekrainse en verblijft hier met legaal visum voor 3 maanden. Toch werden wij als halve criminelen behandeld op de burgerlijke stand en vreemdelingenzaken van onze gemeente. We kregen nog geen trouwdatum omdat er een gerechtelijk onderzoek van ongeveer 2 maanden plaatsvind. In mijn gemeente is dat standaardprocedure voor elk huwelijk waarbij een vreemdeling is betrokken.
Nu vraag ik mij wel af wat ik bij zo een onderzoek mag verwachten. Heeft iemand hier ervaring mee.
Waarschijnlijk zullen we elk afzonderlijk een interview moeten doen. En komen ze een bezoekje brengen om te kijken of je wel echt bij elkaar woont. Maar zo een onderzoek lijkt me toch wel subjectief. Wat zijn de criteria om te bepalen of het om een schijnhuwelijk gaat?
Ik weet wel dat je binnen de week na afwijzing hiertegen beroep kan aantekenen

[okapi]

Re: (Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

Bij ons is het huwelijk ook 2 maanden uitgesteld vanwege extra onderzoek. Dit schijnt tegenwoordig vrijwel altijd de standaard procedure te zijn wanneer één van de partners illegaal verblijft (aldus onze Belgische advocaat die we om een andere reden in de arm genomen hadden, maar die hier ook veel vanaf weet). Wij hadden wel een huwelijksdatum vastgelegd bij de gemeente, die gaat dus niet door, maar ze zijn verplicht om binnen 2 maanden na de vastgestelde datum een beslissing te nemen of het huwelijk door mag gaan. Houden ze zich niet aan die periode dan zijn ze verplicht om zonder onderzoek toestemming te geven voor het huwelijk heb ik begrepen.
Zo'n onderzoek lijkt me inderdaad erg subjectief, het is maar net welke agenten het vraaggesprek afnemen volgens mij. Wij hebben het interview nog niet gehad, ik zie er wel wat tegenop moet ik zeggen (terwijl er bij ons natuurlijk absoluut geen sprake is van een schijnhuwelijk).
Ik vraag me alleen af in hoeverre het feit dat je voor de Belgiëroute hebt gekozen tegen je kan werken? Want zij weten natuurlijk ook wel dat we speciaal om die reden in België zijn gaan wonen.

[Nok]

Re: (Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

Nou ja, mijn vrouw heeft me geen geld aangeboden. Sterker nog, ik moest haar ouders een bruidschat geven.
Ze heeft me ook niet met geweld onder druk gezet om met me te kunnen huwen.
Nu zouden ze kunnen denken dat ik het deed om bij haar een verblijfsvergunning te krijgen.

Cees

[Carolien]

Re: (Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

Ik zou uit mezelf nooit op het idee komen om te gaan trouwen. Je kunt prima samen leven en liefhebben zonder zo'n papiertje, is onze mening. Echter, als het de enige manier is om bij elkaar te leven omdat mijn partner anders niet in mijn land mag wonen, dan doe ik het wel degelijk om de verblijfsvergunning van mijn grote liefde. Maar dat mag dus niet de enige reden zijn. De reden van beide partners moet zijn dat je een duurzame levensgemeenschap wilt starten. Voor mij is dat geen reden want in principe heb je daar geen huwelijk voor nodig. Ben ik nu strafbaar als ik met mijn vriend ga trouwen?


Eens kijken waarom mensen zoal kunnen trouwen...............


-omdat ze van een feestje houden en graag een dag in de belangstelling staan

-omdat voor hen het huwelijk een manier is om eindelijk in hun seksuele behoefte te voorzien en tegelijkertijd hun religie niet te verwaarlozen (bij mij hangt het voorzien in die behoefte af van de verblijfsvergunning van mijn partner)

-omdat hun partner genoeg geld heeft als zij komen te overlijden (het lijkt me moeilijk te bewijzen dat je daarvoor trouwt)

-omdat hun buitenlandse partner dan een heffingskorting kan krijgen ondanks dat je niet in Europa samen mag wonen (deze reden vervalt meteen na het huwelijk omdat je partner dan wel een verblijfsstatus kan verwerven)

-omdat dat goedkoper is dan het afsluiten van een samenlevingscontract (maar samenleven mocht toch al niet vanwege diezelfde verblijfsstatus van je partner)

-omdat je van elkaar houdt (maar juist daarom vecht je ervoor om een verblijfsstatus voor je partner te krijgen)


Conclusie: schijn of niet, de verblijfsstatus van je partner blijft wel een grote factor in de keuze om te trouwen met een bp. Zijn we daarom bij voorbaat al verdacht?

[Leo]

Helaas Carolien, er zijn er die trouwen en na de relevante periode een paspoort aanvragen en onmiddellijk scheiden. Dat dit paspoort ook zou werken zonder huwelijk in NL, weten ze niet, omdat in de meeste landen het huwelijk ver boven samenwonen staat.

[Carolien]

Re: (Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

Natuurlijk bestaat er misbruik, dat wil ik ook niet ontkennen. Maar het is lastig te bewijzen denk ik. En ik ben bang dat veel mensen ten onrechte zullen worden beschuldigd. Ik vind het geen prettig idee dat iemand mijn huwelijk nietig zou kunnen verklaren omdat hij/zij vindt dat de bedoelingen van een van ons niet zuiver zijn. De methode (verhoor) vind ik ook niet zo deugdelijk. Als je door omstandigheden (lees: verblijfsstatus partner) zijn familie nooit hebt gezien en hij de jouwe, of je kent de kleur van zijn tandenborstel niet, zegt dat niets over je intentie. Hoe kun je nu bewijzen dat je van elkaar houdt? Nou ja, door te trouwen dus. Maar als dat ook niet als voldoende bewijs wordt gezien ben je dus opeens strafbaar als je in Belgie woont.

Dit doet me denken aan het verhaal dat asielzoekers soms geen status krijgen omdat ze niet meer precies weten hoe lang ze in het vliegtuig hebben gezeten of wat de kleur was van de stoel waarop ze zaten.

(Mijn bovenstaande bericht heb ik overigens drastisch aangepast op het moment dat Leo de reactie schreef).

[wouterke]

Re: (Poging tot) schijnhuwelijk voortaan strafbaar

Het ergerlijke is dat wij een onderzoek krijgen hoewel ik op en top Belg ben en zij hier op dit moment legaal verblijft. Maar ik heb al meermaals mogen merken dat de combinatie huwelijk en vrouw uit Oost-Europa op erg veel wantrouwen stuit. Dit heeft grotendeels te maken met de negatieve beeldvorming in de media. Hopelijk speelt dit geen rol tijdens ons onderzoek.

[Oers]

Antwerpse Cel Schijnhuwelijken

Kwam zojuist onderstaand artikel toevallig tegen.
Ook kan men op de site van Basta een petitie ondertekenen voor het recht op huwelijk.

De Goddelijke ambtenaren van “A”

Frank Beyens van de Antwerpse Cel Schijnhuwelijken kon in De Morgen van 22/03/2007 zijn afgelikte verhaal nog eens doen.

"Eén partner met een vreemde nationaliteit, een groot leeftijdsverschil - Dirk is 45, Elodie is 22 - en een vorige aanvraag voor een visum tot samenwonen die geweigerd werd omdat de relatie toen in een eerder stadium "onvoldoende bewezen" werd geacht: genoeg indicaties die eventueel kunnen wijzen op een schijnhuwelijk. "Kunnen", benadrukt Frank Beyens van de cel schijnhuwelijken. "Want voor hetzelfde geld is dit een perfect normaal huwelijk tussen twee mensen die elkaar graag zien.", zo konden we lezen.

De brave man zou ons toch eens moeten uitleggen welke criteria hij hanteert om dat huwelijk wèl te aanvaarden en met een positief advies te zegenen. Temeer daar wij koppels kennen die net om die redenen geweigerd worden. Bovendien zegt hij enkele alinea's verder: "Tijdens het interview vragen we de koppels wanneer ze elkaar hebben leren kennen. Blijkt die datum vaak samen te vallen met een negatieve beslissing in een of andere verblijfsprocedure. Behoorlijk duidelijk voor ons, maar ook behoorlijk pijnlijk voor de andere partner, die zich van geen kwaad bewust was en echt dacht dat het grote liefde was."

Voor alle duidelijkheid: een "vorige aanvraag voor een visum tot samenwonen die geweigerd werd" is inderdaad een andere procedure

Welke diepe gronden ontdekt Frank Beyens bij die mensen? Wat kan een plichtsbewust ambtenaar overtuigen dat ondanks de indicaties, het hier niet over een schijnhuwelijk gaat?

"Waar hebben ze elkaar leren kennen? Wanneer hebben ze besloten te trouwen? Hoe was het huwelijksfeest? Hebben ze elkaars familie ontmoet? Op welk adres wonen ze? Hoe ziet hun huis of appartement eruit? Hebben ze het afgelopen weekend tijd met elkaar doorgebracht? "We willen nagaan of er wel sprake is van een echte, duurzame relatie", legt Beyens uit."

Wij kennen koppels die op bovenstaande diepzinnige vragen niet alleen mondeling geantwoord hebben, maar bovendien hun verhaal staven met tientallen gedateerde foto's en dito aantal verklaringen van mensen die het koppel goed kennen. Voor hen mocht echter niets baten. Om duistere reden en zonder uitleg worden zij uit liefde naar de rechtsspraak (?) gedreven.

"Met onze ervaring voelen we vaak met onze ellebogen aan dat minstens één partner wil trouwen om de compleet foute redenen."

Met deze uitspraak bevestigd onze flinkse ambtenaar de subjectiviteit waarmee hij mensen voor jaren in de ellende drijft. Anderzijds, het mag gezegd, hebben wij weet van koppels die, ondanks hun negatieve beslissing, geen trauma overhielden aan hun gesprek met Irma Vermaat, collega van Frank Beyens. Zij praat met beleefde, geruststellende stem en stelt uitsluitend vragen die relevant zijn aan de relatie en het geplande huwelijk.

Bij Frank Beyens durft dat wel eens anders verlopen. Intimidatie, beledigingen, irrelevante vragen, brutale stemverheffing, bedreiging, ridiculisering van de ondervraagde persoon...

Het zijn maar enkele tactieken die gebruikt worden door Frank. De lijst zal voorwaar langer zijn, maar van deze opsomming zijn we zeker.

Het lijken meer politietechnieken die hij er op na houdt. En blijkbaar is hij meer geïnteresseerd in het migratieverhaal van één van beide trouwlustigen. Bedenk daarbij dat een interview gemiddeld een uur en twintig minuten duurt, en dat daar ongeveer de helft van gebruikt word om nota's te nemen. Nota's die je niet te zien krijgt, laat staan dat je er een kopie van krijgt. Tweederde van de resterende tijd wordt door de Heer Beyens gebruikt om bovengenoemde tactieken ten uitvoer te brengen en zichzelf meermaals te herhalen, omdat hij nogal snel geïrriteerd raakt als de verdachte niet gauw zegt wat hij wil horen. Want verdacht ben je al van het moment dat je zijn territorium betreed.

"Je pikt ze er meestal zo uit, de koppels die hun verhaaltje perfect uit het hoofd hebben geleerd. Hoe ze elkaar hebben leren kennen, wanneer het huwelijksaanzoek volgde, hoe de schoonfamilie is samengesteld, tot in het allerkleinste detail vertellen ze exact hetzelfde. Maar ze vallen meestal toch door de mand, hoor. Ze antwoorden als robots op de vragen die ze verwachten, maar die we niet eens hebben gesteld. Of ze raken in paniek als we toch dieper ingaan op een van hun ingestudeerde antwoorden. De bonafide koppels, die een 'normale' relatie hebben, vallen niet door de mand. Als je het goed meent en niets te verbergen hebt, móét je helemaal geen verhaaltje van buiten blokken."

Mensen die de waarheid vertellen en echt samenwonen vertellen uiteraard hetzelfde verhaal. Wat zouden ze anders moeten doen? Is het niet de alom geprezen Frank Beyens die de vragen stelt? Wij begrijpen niet goed hoe men zich kan voorbereiden op vragen die men niet op voorhand kent. Vragen die, volgens getuigenissen, zuiver geïmproviseerd zijn.

Er is geen enkele relatie gelijk aan een ander. Een relatie bestaat tussen twee individuen. met ieder hun identiteit en hun persoonlijkheid. Die twee persoonlijkheden groeien naar mekaar toe en vermengen zich op termijn. En juist dat schept het behagen in een duurzame relatie waar emoties en ratio in evenwicht zijn. En dat kan men, ondanks de deskundigheid van de ambtenaren van de Cel Schijnhuwelijken, pas op termijn evalueren. Dat kost tijd

Welke expertise gebruikt een ambtenaar om dat te peilen en aan te voelen? De ervaring van zijn eigen knusse gezin? Het zou misschien al dichter bij de waarheid komen dan "ellebogengevoel". Maar wat als hij geen gezin heeft? Dan mist hij eigenlijk een stuk ervaring om over zulke diepgaande zaken te oordelen. Je zal als ambtenaar van de Cel Schijnhuwelijken maar pech hebben, mocht cupido je niet gunstig gezind zijn, en je alleen door het leven moet. En dan alle dagen geconfronteerd worden met mensen die meer geluk hebben dan hij. Daar zou ik best eens een psychiatrische analyse van willen zien! Dat is een Tantaluskwelling. Vooropgesteld dat betrokkene het huwelijk als ideaalbeeld heeft, natuurlijk. Voor, bijvoorbeeld, een verstokte vrijgezel met een ongelukkige jeugd zal dat allemaal nog wel meevallen.

Wij kennen ook mensen die slachtoffer van een schijnhuwelijk zijn geworden. En vreemd genoeg voelen die zich meer gedupeerd door de recentelijk aangepaste Belgische huwelijkswetgeving dan door diegene die hun bedrogen heeft. Zou het ene soms verband houden met het andere?

Iedereen kan bedrogen worden. We zijn allemaal maar mensen. Een stuk van de magistratuur en de advocatuur leeft van echtscheidingen. Het is een industrie geworden. Een industrie waar geregeld nieuwe bronnen dienen aangeboord te worden. Er bestaan notarissen en huwelijkscontracten die er voor kunnen zorgen dat men zich perfect kan wapenen tegen eventueel misbruik binnen een huwelijk of een samenwoonst. Daar is geen "beschermende" wet op de schijnhuwelijken voor nodig. Die is er alleen nodig om het verscholen racisme op alle niveaus in dit land een aanvaardbare perceptie te geven en het publiek bang te maken van "al die vreemde bedriegers".

De door de Cel Schijnhuwelijken en het parket gedupeerde en gemarginaliseerde proleten die zich verenigd hebben konden hun verhaal ook doen in Gazet van Antwerpen.

Enkelen althans, want de meeste van die mensen zijn herleid tot emotionele wrakken en voelen zich soms niet meer in staat om hun verhaal voor de zoveelste keer te openbaren. In de steek gelaten door alle instanties. Geen enkel verweer tegen een systeem dat ontworpen is door de drie grondwettelijke machten samen. Overgeleverd aan de willekeur van het Goddelijk Ambt. Zij kunnen nergens meer terecht. En het ergste: zij zijn alle hoop verloren en leven in een vacuüm. Hebben wij het verkeerd begrepen dat die drie grondwettelijk machten onafhankelijk van elkaar moeten functioneren? Of is dat hetzelfde als gezellig bij elkaar gaan zitten om waterdichte constructies te ontwikkelen om een debietklep voor de regeling van de migratiecijfers mogelijk te maken? We zullen het waarschijnlijk niet goed begrepen hebben.

Het Neoliberaal beleid van deze regering dat de architect is van deze Kafkaiaanse machine, vind dat er best wat geld in kas mag komen. En zoals het een Neoliberaal beleid past moet de zwakste het onderspit delven in die juridische supermarkt. De zakenman kan quasi ongehinderd zijn bruid importeren om later opgevoerd te worden in het theater dat Frank Beyens in De Morgen ten beste gaf. Uiteraard anoniem om hun privacy te respecteren. Het zou er nog moeten aan mankeren. En als er al eens een indicatie aanwezig is waar de ambtenaar het moeilijk mee heft, of als de ambtenaar slecht geslapen heeft, dan tast de zakenman in zijn geldbeugel en koopt gelijk twee ticketjes Straatsburg. Dat is uiteraard niet voor iedereen weggelegd.

Als in Antwerpen de Cel Schijnhuwelijken zo goed werkt, is het eerder onbegrijpelijk dat mensen sowieso nog in Antwerpen zouden proberen om een schijnhuwelijk aan te gaan. Dan zouden het aantal weigeringen ontradend moeten werken. Maar zie. De cijfers stijgen ieder jaar. En niet alleen in Antwerpen. Al die trouwlustigen willen absoluut veroordeeld worden. Al die illegalen steken hun nek uit omdat ze zo graag in de gevangenis zouden belanden of gedeporteerd willen worden.

Zou het kunnen dat de oorsprong van die stijging van de cijfers gewoon een realistische reflectie is van onze steeds meer kleurende samenleving? Of dat ze kunstmatig opgedreven worden om te bewijzen hoe goed dit beleid wel werkt?

Ieder huwelijk met een vreemdeling word zonder blozen een risicohuwelijk genoemd, alsof het een geijkte term is. Welke risico’s houdt een huwelijk met een niet-Belg in dat een huwelijk tussen twee Belgen niet inhoud? We zouden het kunnen vragen aan de Heer Eddy Meulders, het diensthoofd van de Cel Schijnhuwelijken. Maar die is de aantijgingen meer dan beu. Hij ontkent dat er subjectief gehandeld word. Laat ons hopen voor de Heer Meulders dat het bij aantijgingen blijft. En dat de politici orde op zaken stellen in dat apparaat, vooraleer de aantijgingen beschuldigingen worden. Of beter nog. Dat ze de mensen zelf over hun leven laten beslissen, en daar ook de verantwoordelijkheid voor laten dragen. Geef die mensen op zijn minst de kans om te bewijzen dat ze het goed menen, en bestraf diegenen die zich schuldig maken aan het misbruiken van de huwelijkswet. Daar zal de wet moeten voor aangepast worden. En dat is waar wij onze politici en ambtenaren voor betalen. Om middels wetgevend werk onschuldige burgers te beschermen en criminelen te vervolgen. En niet om wetten te creëren die mensen tot een machteloos slachtoffer laten verworden van een willekeurig oordelende ambtenarij ter meerdere eer en glorie van de migratiepolitiek van deze regering.

Als de overheid de trouwlustige vreemdeling een verblijfsvergunning zou geven op basis van samenwoonst en duurzame sociale bindingen, zouden er waarschijnlijk minder kandidaat-trouwers zijn. En dat past natuurlijk niet in visie van de ambtenaren. Dan zou er geen uitbreiding van het personeelsbestand nodig zijn en zouden ze hun controlerende functie moeten volbrengen. En dat is natuurlijk saaier dan met de nodige losgeslagen fantasie je uren kloppen in een Hightech gebouw. Ze zouden, samen met het gerecht, waar ze ook geen tijd op overschot hebben, klanten verliezen. Da's niet zoals het hoort in deze gecommercialiseerde maatschappij.

Wij dachten dat er van ambtenaren voorkomendheid en een goede dienstverlening naar de bevolking toe verwacht wordt. Beyens doet zijn best: "Als we de koppels vragen waar ze wonen, kunnen we perfect én objectief nagaan of het opgegeven adres klopt". Dat is pas objectief. Je moet een oen zijn om er in te slagen een ander adres dan je partner op te geven. In ieder geval een knap staaltje van speurwerk à la Frank Beyens. Gelet op de aanwijzingen waarover wij beschikken zou de Heer Beyens beter een toelatingsproef doen bij de politie. Het ingangsniveau is wel redelijk hoog, maar het valt te proberen. Binnen dat kader zou hij beter passen Wij zien hem perfect functioneren onder een commissaris als pakweg Bart Debie.

Het meest verwerpelijk is dat die beunhazen, geen ander term is hier toepasselijk, vrouwen ervan beschuldigen om doelbewust kinderen te laten verwekken om alzo aan een verblijfsvergunning te geraken. En opnieuw dat de rechters de administratie steeds volgen. Onafhankelijk?

Als het werk bij de Cel Schijnhuwelijken mensen zo afstompt en laat verworden tot vakidioten, tot ze in staat zijn om dergelijke uitspraken over vrouwen en kinderen te doen, dan schort er niet zomaar wat. Daar helpt wat frisse lucht niet meer. Dan word het hoog tijd dat het normen- en waardendebat ogenblikkelijk opgestart wordt. En liefst vooraleer onze volledige samenleving er ook zo over denkt, en daarmee alle respect voor het leven verliest. Een zwangerschap word herleid tot "een manoeuvre". En Frank Beyens kennende zal hij dat ook wel tegen de betrokken vrouwen zo formuleren. Hij oordeelt zelfs over het ongeboren leven. Hij waant zich God. Ik weet in België een aantal instellingen waar er meer mensen zitten die dat probleem hebben. Het schijnt dat de medische wetenschap tegenwoordig goede resultaten haalt op dit terrein. Er is dus nog hoop!

Tot slot willen wij iedereen bedanken voor al het werk dat zij verzet hebben in deze problematiek. Ook alle politici en juristen, die na confronterende gesprekken met slachtoffers van de Antwerpse Cel Schijnhuwelijken besloten dat dit een onmenselijke situatie is voor méér dan een paar randgevallen (dixit Beyens) en gezamenlijk, over de partijgrenzen heen en wars van hun persoonlijk gewin hun steun en inzet gaven aan het burgercomité voor het recht op huwelijk, "Ik wil A wel".

En, niet zonder een zweem van walging, aan Frank Beyens nog even dit: "Wij willen A wel".

Zelfs rauw.

bron:http://www.basta-online.be/index_bestanden/Page550.htm

[amir]

Re: Antwerpse Cel Schijnhuwelijken

Hallo ik heb een interview gehad met deze man en ik ben het niet helemaal eens met dit artikel . Hij was voor mijn illigale partner niet makkelijk maar wel correct . En hij heeft ons positief advies gegeven . Voor iedereen die dit leest als je voor schijn trouwt kan je zeker bang voor dhr Beyens zijn maar als je de waarheid spreek net als ons dat ziet hij dat en hoef je niks te vrezen . :belgiesmiley: ance:

[talitha]

parket

hallo ik heb een week geleden een interviues gehad van de inspecteur op het politiebureau nou het gaat over een buitenlandse huwelijk dat erkend moet worden? hoelang krijg ik of moet ik wachten voor een positiefe of een negatieve beslissing? wie moet ik bellen

[talitha]

antwoord please

[Bloemetje]

Re: Antwerpse Cel Schijnhuwelijken

Nou ik ben het niet eens met die opmerking dat je niet bang hoeft te zijn als je eerlijk bent. Wij zijn heel eerlijk geweest en hebben zeer zeker geen schijnhuwelijk en ik had een heel leuk gesprek met een inspecteur en toch is het afgewezen. Eerlijk duurt het langst zeggen ze en daarom ben ik al 2 jaar bezig.

[Mosh bel Kalam]

Ik moet er nog aan beginnen!!!

Ben benieuwd.